Κοίτα στα μάτια

Και ξέρεις? Έχω πρόβλημα με το λίγο.Δεν μπορώ τους μίζερους ανθρώπους.Αυτούς που γελάνε λίγο αγαπάνε λίγο ζούνε λίγο.Ζείς μια φορά.Ζήσε στα όρια.Δώσε αλλά μην ξεχάσεις ποτέ να πάρεις και κάτι για τον εαυτό σου. Τι φοβάσαι? Δώσε τα πάντα σαν να μην έχεις τίποτα να χάσεις, κι όταν τα χάσεις όλα χαμογέλα γιατί εσύ θα χεις κερδίσει.Και έχεις κερδίσει ράματα χιλιάδες.

Και βρίσκω πάλι τον εαυτό μου να ξεσπά στο χαρτί. Συνηθισμένο το χέρι να φωνάζει αυτά που δεν μπορεί η γλώσσα.Με ξεκουφαίνουν κραυγές που δεν έβγαλα ποτέ. Δεν διάλεξα την σιωπή, αυτή με διάλεξε. Με φίμωσαν ξανά και ξανά τόσες φορές που φοβάμαι να μιλήσω.Και όταν μιλώ κάθε μου λέξη επιστρέφει σαν μαχαίρι. Κι όμως θέλω να μιλήσω.Άκουσε με.Κι αν δεν ακούς τα λόγια μου γιατί έχω ξεχάσει πια να ζω, δες με στα μάτια.Ποιο ψέμα μας δένει ξανά?

CO2

Μια μελωδία απλώνεται στην πόλη των νεκρών μέσα από εκφάνσεις άρρωστες ψυχοτρόπων βημάτων από ζευγάρια που τα μάτια τους τρέμουν να αναγνωρίσουν ρομαντικά μουδιασμένες ξυλοφωνικές στιγμές πορφυρόκτιστων στρωμάτων μέσα απο μια πόλκα αμείλικτη που ξεσκεπάζει την ψυχή σου.Κι είναι παγίδα η ελευθερία σε ένα κηνυγητό μόνιμα να ξεφύγεις από το "κάτι" φυλακίζοντας τον εαυτό σου στην πορεία σε χιλιάδες νεοσύστατους τρόπους υποδούλωσης.Και λικνίζεις τα γυμνά σου πόδια στο αλάτι, μοναδικοί χορεύτες με προδιαγραφές εκατομμυρίων θανάτων που ζουν για να σου δειχνουν πως είσαι άνθρωπος.Φωσφορικά φιλιά ονείρων όπου πεθάναν μεσα σε σκέψεις χαραμισμένες μες τα χάπια υποσχέσεων που σου δώσαν πριν μάθεις το αντίτιμο. Σταματας να νιώθεις την επιθυμία παρά μόνο το άγγιγμα μπουκαλιών που ψυχοραγούν σε ξύλινα πατώματα πεσμένων απ τον θρόνο τους αγγέλων που αρνηθήκαν την ζωή για χάρη μουσών με πέπλα από δανδέλα και μετάξι,νωχελικές και σαρκοβόρες.Η τρικυμία της ζάλης που σε ρίχνει στα πόδια σου στην μέση ενός κυκλώνα που σε τραβάει στο τέλος ενώ ποτέ δεν είδες την αρχή. Και μεις εκθέματα σε ένα βωμό αποσύνθεσης της σκέψης να τρέχουμε πίσω από εκπνοές αναζητώντας την ύστατη.




*Η εκπνοή είναι μια λειτουργία της αναπνοής μαζί με την εισπνοή.Κατά την εκπνοή ο αέρας βγαίνει έξω από το σώμα μας αφού οι κυψελίδες πάρουν το οξυγόνο που χρειάζονται και αποβάλλουν το διοξείδιο του άνθρακα.