Δεν θα φύγεις. Το όνομα σου δεν ήτανε ποτέ Αλίκη και δεν είναι ρολόι αυτο που ακούς αλλά η καρδιά σου. Μη δοκιμάσεις βουτιά στο κενό. Σου είπα δεν είσαι σε όνειρο. Η μυρωδιά; Όχι δεν είναι σήψη. Η σαπίλα βρίσκεται εκεί έξω. Εδώ υπάρχουν μόνο σκιές αυτών που άφησες. Φτάσαμε. Προχώρα.
Σιωπή.
Και δεν ακούς, δεν νιώθεις, δεν βλέπεις, δεν αισθάνεσαι. Γυμνός μες στην γύμνια σου ευάλωτος και χαμένος. Πως νιώθεις? Σε ξεγύμνωσαν απ όλα αυτά που έχεις για να βαζεις τον κόσμο σε τάξη, να τα φέρνεις όλα στα μέτρα σου σαν να προσπα8είς να χορέσεις μες τις χούφτες σου το σύμπαν με όλα του τα αστέρια. Τώρα που είσαι? Τι κάνεις? Τι συμβαίνει? Θέλεις να προχωρίσεις μα φοβάσαι, θες να ακουμπίσεις αλλά δεν ξέρεις που, θες να αγγίξεις αλλά δεν μπορείς. Δεν είναι πραγματικό λες. Αλλά τι είναι πραγματικότητα? Αν πέσεις δεν θα νιώσεις τον πόνο. Αντί να σε ελευθερώνει γιατί σε φυλακίζει? Δέσμιος της εμπειρίας σου και των αναστολών. Αυτά που σε περιόριζαν ήταν οι αισθήσεις σου. Χωρίς αυτές όμως τρέμεις να προχωρίσεις. Σου έμεινε το μυαλό και κρατιέσαι με νύχια και με δόντια απ ότι έχει να σου δώσει. Μα είναι μόνο τα μη που έχεις βάλει στην ζωη σου. Φόβοι ανασφάλειες και φθόνος. Για κάτι καλύτερο. Για μια άλλη ζωη.
Δεν μπορείς να βρεις το χέρι μου. Σε τρομάζει που σαι μόνος? Σε τρομάζει που θα πρέπει να βασιστείς στον εαυτό σου? Δεν θα σου δωσω ευκολες λύσεις. Είμαι το μέρος εκεινο του εαυτού σου που δεν πέθανε ακόμη.
Ας πεθάνουμε μαζί.
