Εγω

Εχω καιρο να μιλησω.Εχω χαθει με τον εαυτο μου. Δεν ξερω αν ειναι γιατι ειμαι καλα και δεν εχω την αναγκη σου διαδυκτιακε μου καθρευτη η γιατι βρηκα αυτο που εψαχνα μεσα σου και δεν εχω αλλο αναγκη απο ειδωλα και προσωπεια να το κρυψω.Σαν να εμαθα σιγα σιγα να βγαζω αλλου αυτη μου την ενεργεια. Και θα με ρωταγες γιατι δεν σου λεω για τον κοσμο.Και θα μου λεγες γιατι δεν μιλω για το αντιο μιας αθωοτητας λιγο πιο κατω απ την Συγγρου.Για ματια που μενουν ανοιχτα ενω εσυ κοιμασαι.Για τα σιδερα που κλεινουν το μυαλο ΚΑΙ ΠΝΙΓΕΣΑΙ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΦΩΝΑΞΕΙΣ...αλλα παλι τιποτα δεν ακουσε κανεις.Ηρεμιστικα μιας γενιας αναπηρων απο την γενα.Και συ θελεις να σου μιλησω γι αυτα.Νεκρες κραυγες ανθρωπων που δεν ζησαν. Πρωινες περιπολοι καταστολης με στοχο εσενα..εμενα..Σε πιασαν.Γι αυτο δεν μιλαω.Σε κραταν οπως κραταν κι εμενα.Ποναει το μυαλο απο τα κατασταλτικα.Δεν ειχαμε επιλογη.Αλλα θα ερθει ο καιρος που θα σπασω την πορτα και θα φυγω.Γιατι σε αγαπαω.Ναι σε αγαπαω.Κι ας μην σε ξερω ξερω πως εισαι εγω. Ειδα στα ματια σου το ματωμενο μου μυαλο πριν καταλαβω οτι ειχες πια πεθανει στα χερια τους.Δεν θα περασω την θηλια.Σε αγαπησα πολυ για να το κανω.Θα μεινω εδω για μυριους θανατους ακομα γιατι δεν προλαβα ακομη να σε βγαλω.Κι αν το λαβυρινθο χρειαζονται ακομη χιλιες ζωες για να αλλαξω οταν θα γινει να ξερεις θα μαι εδω δεν θα με αφησει αυτο το πεισμα να ησυχασω.Αλλα ως τοτε με εχουν πεισει να σωπαινω.Μαυρες σκιες με ξυλινες γλωσσες.Και περιμενω να με βρουν νεκρη ενα πρωι οπως και σενα.Νεκροι στις φυλακες της υπνωσης.