Μια ιστορια

Νεα σελιδα και γυριζει αργα. Δοκιμασμενες εξοδοι κινδυνου και παλι φευγεις απο το παραθυρο. Σου λειπουν αυτα που εδιωχνες και η απουσια ποναει. Δεν θα υπαρξει δευτερη ευκαιρια στο χα πει.Φευγεις αλλα σ' ακολουθει η σκια σου. Και μενουν μαζι σου οι φοβοι σου. Ο χρονος δεν γυριζει πισω. Δεν υπηρξε ποτε ευγενικος με μας και στο χα πει πως θα χαθουμε. Μα θα με βρεις κατω απ το αγιοκλιμα. Σκιες που τρεχουν στην ομιχλη και βηματα καταραμενων ποιητων που πεθαναν προσπαθωντας να την αγγιξουν πριν χαθει και παρει μαζι της αυτον τον τοπο. Και ειναι μαυρος και κρυος. Aλλα ετσι δεν ηταν κι αυτο που καποτε ειπες σπιτι; Γεφυρες αναστεναγμων που κρυβουν μεσα τους μυθους μιας αλλης εποχης οπου οι δρακοι ηταν οι μονοι σου φοβοι μες το σκοτος και η μαγεια εφικτη μες απο τα αναθυμιασματα αλχημιστων της υπαρξης. Εκτασεις καταπρασινης βουβης περισυλλογης και μια βαρια ανασα. Γυρνας. Μια φιγουρα στεκεται εκει που πριν ενα λεπτο εβλεπες ολο τον Χρονο. Ματια θολα και σκοτεινα.Το ξερεις ηδη πριν μιλησει.Αν δεν ξεφυγεις απο δω γινεσαι ενα με την ληθη.Χανεις τα λογια σου στο προσωπο μιας αληθειας και το χαμογελο σου κρυβει ψεμα.Εφτασες στον πατο για να βρεις την ετυχια να σε περιμενει εκει που ηταν παντα. Διπλα σου.Δειλε.Γυρνα πισω. Στο φως που παντα ξημερωνει αλλα διαλεγεις να σαι αλλου.Θυμασε εκεινο το βραδυ; Ηθελες να μιλησεις αλλα δεν μπορουσες. Ηθελες να πας αλλα φοβοσουν να το πεις.Τα λαθη λενε δημιοργουν τειχη. Κι ομως σε φωναξε. Στο χα πει ειναι αργα. Δεν με ακουσες. Ψελλισες κατι για αναγκη, τρυφεροτητα, αγαπη και εφυγες στο πληθος.Σε εχαριστω που δεν με ακουσες.