Περσέπολις

Περσέπολις συναισθημάτων και αναμνήσεων μιας τραγικά διασκορπισμένης εφηβείας, καλομελετημένες εκφάνσεις αγγελικής συνύπαρξης με σένα σε ένα πολύβουο πλήθος του ενός. Καταραμένα πρωινά της ύπαρξης που κυνηγάνε σκοτωμένα περιστέρια αστράφτουν λέγοντας τραγουδιστά σκοπούς οικείους. Απεργοί μιας κινησιεργής ορμής μέσα σε όνειρα θεσπέσιας κατατονίας, γιατί είναι η σχιζοφρένεια φίλος και συνοδοιπόρος στα λιμασμένα βράδια τραγελαφικών διαδρόμων αχαρακτήριστων ανώριμων λεκέδων στο χαρτί που λες ψυχή. Και καρφώνεσαι σε πασάλους αληθείας και ψέματος, πάντα στο ενδιάμεσο κανονισμένων αναγκών που ξεμακραίνουν.Της αλλωτρίωσης τα μάτια μην κοιτάς.σαν την μέδουσα εσένα περιμένουν.

Στάζει η μπογιά του πιερότου, Κ μες τα χρώματα προβάλει το δικό του.άτονο,χλωμό και κρύο σαν τον καθρέφτη της δίκης του της ζωής. Είναι θαρείς σαν να τον ξέρω αυτόν τον κλόουν,κάπου σε μία προηγούμενη ζώη. Αντανακλάσεις χειμωνιάτικων δειλινών μέσα στα μάτια του, και θαλασσών που δεν γνωρίζουν νινεμία. Αντικατοπτρισμοί που δημιουργήθηκαν απ' ένα δάκρυ που έχει κολλήσει στην γωνία.

Διασκεδασμένα λείψανα θάρρους που δεν χρησιμοποιήθηκε λόγο δειλίας. Φόβοι που δεν ειπόθηκαν μα έμειναν μία σκέψη.Φτερούγισμα που έγινε τρέμουλο κι ύστερα πέρασε στο υποσυνείδητο ως λάθος.Και μία αγάπη που έμεινε στο χαρτί γιατί τα λογία και οι πράξεις κοστίζουν και είναι δύσκολα.

Κολάσεις

Έγινες αυτό που μισείς και από τα κομμάτια του ξεχασμένου σου προσώπου ένας θρήνος καθησυχάζει το όραμα μιας νέας αρχής. Επτασφάλιστη φοβία μιας θύμισης, κένη βεβαίωση πως είναι γλυκιά η λησμονιά και αργός θάνατος η σκέψη. Και η ζωή που δίνει μια λέξη όταν παίρνει μορφή είναι βάσανο όταν δεν βρίσκει δέκτη. Δεν ζεις μια ζωή σαν καλοσχηματισμένο γύρισμα με εκκεντικό σκηνοθέτη. Ζείς μια ζωή μες τα χαλάσματα αυτής της ταινίας ως κομπάρσος ή απλός κασκαντέρ. Κοιμάσαι, ξυπνλας διερωτάσαι. Σκέφτεσαι άρα υπάρχεις; Ή υπάρχεις επειδή ξέρουν οι άλλοι πως σκέφτεσαι; Πρόσωπα καλυμμένα φανερώνουν κολάσεις. Δεν ζουν οι νεκροί απλά υπάρχουν. Όπως αυτά που θάβεις. Αρτιμελείς εκθέσεις κανιβαλιστικών αναταράξεων ψυχής που φεύγει μα ακόμη δεν έφυγε. Καραμέλες στα στόματα αισχρουργών παλιάτσων που κατακρεουργούν την συνείδηση του εγώ μέσα από ξεπεσμένες αντανακλάσεις παλαιομοδίτικων καθοσπρεπισμών που σε κάναν να κλείσεις το στόμα και να κατεβάσεις το βλέμμα την ίδια ώρα που ένα βδελυρό μειδίαμα καταλάγιασε στον κόρφο σου. Τρεμουλιαστή παρωδία όπου μόνιμο θέμα είναι τρείς λέξεις που δεν λέγονται, και συγκαταβατικά σωπαινεις. Άδειασες από ζωή γιατί η πηγή είναι μακριά και άδειασε κι αύτη χωρίς εσένα. Στυφό νερό, στυφά όνειρα. Προσπάθισε να την κρατίσεις και θα ναι σαν να κρατάς νερό, άσε ην να φύγει και θα στερέψει για να μοιάσει στην διασπασμένη φύση σου. Κομμάτι σου, κομμάτι της, ζωή από την ζωή της. Αγκαλιά που έγινε θηλιά και αγκάθι που ανθίζει τον χειμώνα. Κράτα την ελπίδα σου κρυφή και άσε την θλίψη να σκορπίσει. Όσα ο αέρας παίρνει φτέρα που σε παίρνουν μαζί τους. Μοναξιές μονάδων του ενός κατανεμιμένες σε πλήθη. Χτύποι που σταμάτισαν καρδιές όπως λόγια που είπες δίχως σκέψη και φτερουγίσματα που δεν ένιωσες γιατί στερίθηκες της ευκαιρίας να πετάξεις. Περιστεριών λευκές αχτίδες ονειρικών αντανακλάσεων φυλακίζουν τις αισθήσεις κι είναι η φυγή παραίσθηση.

Ξεπούλημα

Kελιά ξαναζεσταμένης ορμής που η ένταση μένει μόνο στα μάτια και χαράζουν μάσκες ανωριμότητας σε σώματα λεπίδες.Ψέματα που λες για να πιστέψεις εσύ ο ίδιος εκλογικεύοντας την αλήθεια τους που πάντα μένει μισή. Ζεστή η ανάσα της καρδιάς που χει παγώσει στο σφιχταγκάλιασμα ψυχών που μελανιάζουν στο άγγιγμα και η επαφή πονάει. Καταχνιά μελανχολικών πρωινών που δεν θυμάσαι να χεις ζήσει μες τα κομμάτια μιας ζωής που αργοπεθαίνει. Θύμισες φευγαλαίες μιας δίνης με ατελείωτες στάσεις και η δίψα σου για το αύριο ακόρεστο κατάλοιπο ερήμου.Ζυμώσεις κατευνασμένης αθωότητας στο κοκκίνισμα μιας φωνής που τέμει και τρεμοσβήνοντας βάφει κόκκινες τις παρυφές σακατεμένων ύπνων. Κλείσε την ένταση από τις σκέψεις σου και άσε τις να φύγουν στα ψυχοφθόρα αναστενάγματα μιας τρέλας. Απαντήματα αναμνήσεων κέρινων που πλάθουν κρύα χέρια στα ξεκοιλιάσματα συναισθηματισμών που κωλυσιεργούν για να μην νιώσεις μίσος. Είναι φτηνή η ζωή μας φίλε.