Κολάσεις

Έγινες αυτό που μισείς και από τα κομμάτια του ξεχασμένου σου προσώπου ένας θρήνος καθησυχάζει το όραμα μιας νέας αρχής. Επτασφάλιστη φοβία μιας θύμισης, κένη βεβαίωση πως είναι γλυκιά η λησμονιά και αργός θάνατος η σκέψη. Και η ζωή που δίνει μια λέξη όταν παίρνει μορφή είναι βάσανο όταν δεν βρίσκει δέκτη. Δεν ζεις μια ζωή σαν καλοσχηματισμένο γύρισμα με εκκεντικό σκηνοθέτη. Ζείς μια ζωή μες τα χαλάσματα αυτής της ταινίας ως κομπάρσος ή απλός κασκαντέρ. Κοιμάσαι, ξυπνλας διερωτάσαι. Σκέφτεσαι άρα υπάρχεις; Ή υπάρχεις επειδή ξέρουν οι άλλοι πως σκέφτεσαι; Πρόσωπα καλυμμένα φανερώνουν κολάσεις. Δεν ζουν οι νεκροί απλά υπάρχουν. Όπως αυτά που θάβεις. Αρτιμελείς εκθέσεις κανιβαλιστικών αναταράξεων ψυχής που φεύγει μα ακόμη δεν έφυγε. Καραμέλες στα στόματα αισχρουργών παλιάτσων που κατακρεουργούν την συνείδηση του εγώ μέσα από ξεπεσμένες αντανακλάσεις παλαιομοδίτικων καθοσπρεπισμών που σε κάναν να κλείσεις το στόμα και να κατεβάσεις το βλέμμα την ίδια ώρα που ένα βδελυρό μειδίαμα καταλάγιασε στον κόρφο σου. Τρεμουλιαστή παρωδία όπου μόνιμο θέμα είναι τρείς λέξεις που δεν λέγονται, και συγκαταβατικά σωπαινεις. Άδειασες από ζωή γιατί η πηγή είναι μακριά και άδειασε κι αύτη χωρίς εσένα. Στυφό νερό, στυφά όνειρα. Προσπάθισε να την κρατίσεις και θα ναι σαν να κρατάς νερό, άσε ην να φύγει και θα στερέψει για να μοιάσει στην διασπασμένη φύση σου. Κομμάτι σου, κομμάτι της, ζωή από την ζωή της. Αγκαλιά που έγινε θηλιά και αγκάθι που ανθίζει τον χειμώνα. Κράτα την ελπίδα σου κρυφή και άσε την θλίψη να σκορπίσει. Όσα ο αέρας παίρνει φτέρα που σε παίρνουν μαζί τους. Μοναξιές μονάδων του ενός κατανεμιμένες σε πλήθη. Χτύποι που σταμάτισαν καρδιές όπως λόγια που είπες δίχως σκέψη και φτερουγίσματα που δεν ένιωσες γιατί στερίθηκες της ευκαιρίας να πετάξεις. Περιστεριών λευκές αχτίδες ονειρικών αντανακλάσεων φυλακίζουν τις αισθήσεις κι είναι η φυγή παραίσθηση.