Και βλέπεις την ζώη σου όλη να περνά σε άσπρο τείχο σαν ταινία.Και βλέπεις εκεί πιο καθαρά πράγματα ανθρώπους καταστάσεις.Κι ο τείχος μπρος σου παίρνει μορφή.σε κρίνει σαν πατέρας.Μιας χαμένης κι άχαρης ζωής,μιας μαναξιάς ανείπωτης θαρρείς κριτής, μα στήριγμα για όταν θα ξεσπάσεις.Ώρες ατέλειωτες εκεί εναποθέτεις την ψυχή σου,ώρες που κλείνουν μέσα τους κάτι από την οργή σου.Δεν θα τελειώσει έτσι.Θα αποδράσεις.Το φως σε περιμένει στην γωνία.Μα το σκοτάδι αυτό δεν θα ξεχάσεις.Αιώνια για σένα τιμωρία.Και βάλσαμο.Για κάθε απόφαση δύσκολη που θα κληθείς να πάρεις, για κάθε αδύναμη στιγμή που πίσω εκεί σε φέρνει.Κι όταν από την μάχη δαύτη κουραστείς κι αποκαμωμένος γείρεις,ξέρεις θα σε σκεπάσει μες την νύχτα σαν παιδί όποιος κουράγιο δίνεις.Και κρύβοντας το δάκρυ σου στην άβυσσο του ύπνου,διαλείμματα κάνεις απ την ζώη ώσπου να ξημερώσει.Γιατί κι η γάτα στο κλουβί θηρίο μοιάζει,αγρίμι ανήμερο..χαράζεται, χαράζει..νύχια σπασμένα,παραιτήται.. αργοπεθαίνει,μα η τελευταία της πνοή καινούργια ελπίδα. Δεν τελειώνει έτσι η ζώη,άπλα μικραίνει. Δεν θα τελειώσω έτσι και γω.Απλά θα φύγω. Μια καινούργια μέρα κάπου περιμένει...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου