Όπιο και Μέλι

Κύματα απροσανατολισμένης αθωότητας που ξεγλιστρούν πίσω από συννεφιασμένα βλέμματα. Ανδρίκελα ενός εαύτου που δεν γνωρίζει την αμφιβολία μοναχά την βιώνει. Σοβαροφάνειας πέπλο, η αλαζονεία της φαιδρότητας, κι όλο αυτό εσύ. Κερματισμένες ανάσες που βγαίνουν πνιχτές. Ανίερες εικόνες σακατεμένων ουρανών που το ευήμερο κράτισε χρόνια ζωντανεύουν. Υπόκωφα γέλια λάγνων καιρών που πλανέυουν ακόμη και τα αυτιά που ξέρουν να αφουγκράζονται. Γέρασες περιμένοντας να ζήσεις. Ξεχάστηκες, και τώρα στην θέα του καθρέφτη απορείς.

Γιατί?

Παγωμένα χέρια, ασταθή, με την βεβιασμένη σιγουριά που δίνουν οι τελευταίοι κόκκοι μιας κλεψύδρας γατζώνονται σε αόρατα δίχτυα ασφάλειάς. Φυσαλίδες ζωής δείχνουν τον δρόμο μιας ασφαλούς επιστροφής. Μοναδικό εμπόδιο η λήθη που σ' αναγκάζει στο ίδιο να γυρίζεις σταυροδρόμι, κι ο υποβολέας που κάποτε ονόμασες συνείδηση σωπαίνει. Κρυσφύγετο τα βράδια μία αγκαλιά, σε αλλά μάτια να κρύψεις τα δικά σου. Από τις αλάνες μιας κατεστραμένης παιδικότητας στους τσιμεντόλιθους μιας άγονης εφηβείας, άπλα και μόνο για να φτάσεις να απορείς αν όντως μετράει περισσότερο το ταξίδι από την λύτρωση του προορισμού.

Οριακές αποδράσεις βασιζόμενες σε ρίσκα τόσο αναξιόπιστα όσο εσύ ο ίδιος. Και μπροστά στο πρόσωπο της τρέλας ρίχνεσαι με μανία που αγγίζει τα όρια της παράνοιας, μιας παράνοιας ξαναμένης από προσποιητούς αναστεναγμούς πανομοιότυπων φωνών μες το μυαλό σου που κραυγάζουν. Ξοφλιμένα σχεδία πεθαίνουν στην γέννησή τους, παραμορφωμένα και τερατώδη για το φως αυτού του κόσμου. Μα για τα τεκνά τα νεκρά σου δεν θρηνείς, τα κρύβεις. Όπως και τα παιχνίδια του μυαλού σου στο χαρτί. Κι όσα δεν του πες δεν κατάλαβε ποτέ.

Κιτρινισμένα ακροδάχτυλα που ψιλαφούν σάρκες λευκές, νυκτολούλουδα που τα πέταλα τους μαραμένα πλέον μαρτυρούν περασμένα μεγαλεία και τώρα σάβανο μιας στεγνωμένης ψυχής που απόκαμε και γέρνοντας στον ωμό του εναποθέτει εκεί όνειρά και ελπίδες. Και έπειτα δαγκώνοντας τα χείλη πάλι φεύγει. Κυνηγιμένος δραπέτης με τάσεις επιστροφής. Στ' αλήθεια κλέβεις αυτό που δεν έχεις ή αυτό που δεν φτάνεις? Το κύμα ξέβρασε φωτιά. Κρατά με λίγο ακόμη.

----

Μαριναρισμένες αντιλήψεις με ιδέες σκονισμένες πολιορκούν άφταστα όνειρά. Κι αυτά στα χαρακώματα γέλουν με μένος και θεριεύουν.