Άμμος

Πικρόχολοι κόκκοι άμμου που διαβρώνουν λυσσαλαία εικόνες πλασματικής ηρεμίας φτιαγμένης από ανθυποβαλόμενες δόσεις κλεμμένης ζωής. Σταυροδρόμι που διασχίζεις με μάτια δεμένα από ανασφάλειες και φόβους που ερωτικά σου γνέφουν στον γκρεμό. Σαν την ζέση μιας πληρωμένης αγκαλιάς πιο αληθινής από κάθε ανθρώπινό δεσμό ευήμερο, καχεκτικό, εγωιστικά πλασμένο. Κι ύστερα χάθηκε. Ζαλάδα χιλίων αναλγητικών, η ελαφρότητα της εύκολης φυγής των αυτοκαταστροφικών πρωινών της ζωής σου που πρόλαβαν να γίνουν βράδια γιατί δείλιασες.Το μειδίαμα του αντικατοπτρισμού πιο προφανές χλευάζει μορφασμούς του αύριο και σαγηνεύεσαι βλέποντάς μες την μορφή σου την μορφή του.

Είναι της θολούρας η καθαρότητα που σε αφοπλίζει αφήνοντάς την σιωπή μοναδικό ομιλητή σε παράσταση ενός στασίμου. Κι είναι το τρακ μπρος στο κοινό που παραλύει.Χαμένα λογία σε παράσταση βουβή όπου επαναλαμβάνεται μία πρόταση μοναχά χωρίς ποτέ να ειπωθεί.

Καρέ ταινίας από αλλιωμένο φιλμ που ξεθοριάζει κάθε φορά που ξαναπαίζει,κομμένο και ραμμένο από ηλιόλουστες μέρες ζοφερών υποσείδητων ορμών προσκολλημένων σε αερόσακους που ανοίξαν πριν βάλεις την ζώνη και σε σκότωσαν.