Δεν ξέρω πως να το αρχίσω.Το μόνο που ξέρω να γράφω είναι ακατανόητα συντεριασμένες λέξεις που προσπαθούν μάταια να περιγράψουν ένα χάος συναισθημάτων σκέψεων και φόβων τόσο προσκολλημένων στο υποσυνείδητο μου που κάθε φορά που προσπαθώ βγαίνουν πνιχτά,σχεδόν κωμικά αντίτυπα αυτών που αρχικά σκεφτόμουν.
Αλλά η προσπάθεια μετράει έτσι?
Τι νόημα έχει να σου πω πως έχεις δίκιο.Δεν θα αλλάξει κάτι.Το να απευθυνθώ στον εγωισμό σου καταδεινύοντας το λάθος μου το μόνο που αποδεικνύει είναι ποσό απελπισμένα το έχω ανάγκη.
Φοβάμαι τρέμω και απομακρύνομαι από άτομα και καταστάσεις που δεν ελένχω.Στο χα πει.Με τρομάζεις.Έφτιαξα ένα ασφαλές καταφύγιο,αναπαύθηκα σε αυτό γιατί έτσι πίστευα πως διατηρούσα μία ισορροπία.Ναι το χα σκεφτεί χιλιάδες φορές.Έπαιζα με την σκέψη όπως ο ασθενής με την μορφίνη.Με κάθε δόση μεγαλώνει η ανάγκη.Σπασμωδικές κινήσεις fφυγής που με φέρνουν γονατιστή στα ποδιά της.Κι όσο λέω φεύγω τόσο εκείνη με κρατάει,από δικό της εγωισμό,γιατί δεν ξέρει αν θέλει να φυλακίσει το μυαλό μου ή έμενα.
Τείχη κυκλώπεια, της R'lyeh τείχη όπου κοιμούνται άγνωστες πτυχές ανακατασκευασμένων από την φαντασία ξαναζεσταμένων ωρών.
Δεν σε άφησα εγώ να μπεις.Μπήκες.Βρες την έξοδο μονός... Η μείνε...
Μείνε.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου