Άσε τον κόσμο να μουδιάσει στα ακροδάχτυλα της νύχτας και την μορφή μας να γεράσει όταν θα έρθει το πρωί.
Νεκρές εικόνες αυτοπροβαλόμενης ικανοποίησης αναζητούν εμπνευστή στην φωνή σου,που οι παλμοί της αγγίζουν με χτύπους τόσο κέρινους τις μελανές ιδέες αρρωστημένων από σύννεφα καιρών,χαιρέκακων,καχεκτικών και φιλολάγνων.
Άσε με να γεράσω από τις εικόνες μιας ζωής που νόμιζα θα ξεπεράσω.Μα οι ασπρόμαυρες ταινίες μένουν αναλλοίωτες στον χρόνο,σαν είδωλα απαγορευμένα παγανιστικών θεών.
Όπου χρώμα δεν υπάρχει δεν μπορεί να ξεθοριάσει.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου